Mostrando entradas con la etiqueta Literatura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Literatura. Mostrar todas las entradas

miércoles, 11 de junio de 2008

NUEVAS LECTURAS

Regreso con un resfriado a cuestas y la maleta cargada de nuevas lecturas: versos y colores mexicanos, cuentos locos para momentos caóticos, letras parisinas de brillo plateado y música de juguete que he encontrado en las librerías del centro.
Entre los puestos del Retiro he buscado sin éxito unos libros de poesía argentinos, hechos a mano, con su camisa de cartón, su broche de metal y su cinta de hilo. Unos especimenes rústicos y originales que descubrí el año pasado; lástima no haberlos encontrado esta vez. A cambio, me entretengo en los cajones de cómic y añado a mi bolsa un ejemplar del mítico Capitán América.
De mi largo paseo por el pasillo de casetas instaladas como piezas de ajedrez era mi intención traer tres novelas de Páginas de Espuma, Lengua de Trapo y Trama. Pero los caminos de los libros son inescrutables. Los he extraviado. Si por casualidad das con ellos en algún lugar de la capital, hazles saber que su lectora les espera con los brazos abiertos. Si a mayor fortuna te cruzas con una recopilación de fotografías de la agencia Efe que hace poco había adquirido y que también dejé olvidada en un punto desconocido de la gran ciudad, dale el mismo recado. Si para rizar el rizo tropiezas con alguna de mis neuronas traviesas, dile de mi parte que ya está bien de consentir que vaya dejando mis pertenencias a la buena de Dios...
PD. Recibo desde la esquina sureste un precioso libro dedicado, de versos lluviosos y divertidos, empapado de colores y rebosante de frescura. Gracias Pedro, y feliz singladura por los mares de papel.

--------------------------------------------------------------

NOVAS LECTURAS
Volto cun arrefriado ás costas e a maleta chea de novas lecturas: versos e cores mexicanos, contos tolos para momentos caóticos, letras parisinas de brillo prateado e música de xoguete que atopei nas librarías do centro. Entre os postos do Retiro que percorrín de punta a chicote busquei sen éxito uns libros de poesía arxentinos, feitos a man, coa súa camisa de cartón, o seu broche de metal e a súa cinta de fío. Uns especimenes rústicos e orixinales que descubrín o ano pasado; mágoa non telos atopado desta volta. A cambio, entretéñome nos andeis de cómic e engado á miña bolsa un exemplar do mítico Capitán América.
Do meu longo paseo polo corredor de casetas instaladas como pezas de xadrez era a miña intención traer tres novelas de Páginas de Espuma, Lengua de Trapo e Trama. Pero os camiños dos libros son inescrutables. Extravieinos. Se por casualidade das con eles nalgún lugar da capital, failles saber que a súa lectora agárdaos cos brazos abertos. Se a maior fortuna te cruzas cunha recompilación de fotografías da axencia Efe que merquei hai pouco e que tamén deixei esquecida nun punto descoñecido da gran cidade, dálle o mesmo recado. Se para rizar o rizo tropezas con algunha das miñas neuronas travesas, dille da miña parte que xa está ben de consentir que vaia deixando as miñas pertenzas á boa de Deus...
PD. Recibo dende o recuncho sureste un precioso libro adicado, de versos chuviosos e divertidos, empapado de cores e rebosante de frescura. Grazas Pedro, e feliz singradura polos mares de papel.

jueves, 29 de mayo de 2008

OJALÁ...



Puede que no sea tan lejano un futuro así. ¿Te lo imaginas? Trabajar de una forma más versátil con el ordenador, domesticar más aún la tecnología, mover el contenido de esta pantalla en la dirección de tus dedos. La de posibilidades que surgen con una “simple” lcd, plegable y en miniatura: editor de textos, gps, bandeja de correo electrónico, reproductor de archivos multimedia, libro... más que libro, biblioteca! Compara las actuales librerías con las que nos esperan; se volverían espacios más dinámicos, con una mayor oferta editorial al alcance de un “sencillo” clic. Pero... ¿dejar de sentir el tacto del papel al paso de cada página? ¿prescindir de su peso en la cartera? ¿no volver a pasearte ante la estantería, repasando los títulos del lomo, dudando entre cuál llevarte a la cama?

En Francia se lo preguntaron hace tiempo y el año pasado presentaban “Possible ou probable”, con el que Editis ganó el premio Fimat Creusot. Fuera de aquí causó sorpresa y generó debate, mientras que de puertas adentro pasó sin pena ni gloria. Salgo de la FNAC con la sensación de que la presentación de un libro, como acto social, es un formato agotado, superado por repetición y aburrimiento, abocado al ‘petit comité’ de quienes no pueden eludir el mero compromiso. Y pienso en “Possible ou probable”, en el futuro, en las nuevas vías para dar rienda suelta a la cultura, al talento. Y pienso, ojalá.

------------------------------------------------------------

OGALLÁ
Pode que non sexa tan lonxano un futuro así. Imaxínalo? Traballar dun xeito máis versátil co ordenador, domesticar máis aínda a tecnoloxía, mover o contido desta pantalla na dirección dos teus dedos. A de posibilidades que xorden cunha “simple” lcd, pregable e en miniatura: editor de textos, xps, bandexa de correo electrónico, reproductor de arquivos multimedia, libro... máis que libro, biblioteca! Compara as actuais librarías coas que nos poden agardar; volveríanse espazos máis dinámicos, cunha maior oferta editorial ao alcance dun “sinxelo” clic. Pero... deixar de sentir o tacto do papel ao paso de cada páxina? prescindir do seu peso na carteira? non volver pasear ante o andel, repasando os títulos do lombo, dubidando entre cal deles levar para a cama?
En Francia cuestionárono hai tempo e o ano pasado presentaban “Possible ou probable”, co que Editis gañou o premio Fimat Creusot. Fóra de aquí causou sorpresa e xerou debate, mentras que de portas adentro pasou sen pena nin gloria. Saio da FNAC coa sensación de que a presentación dun libro, como acto social, é un formato esgotado, superado por repetición e aburrimento, abocado ao ‘petit comité’ de quen no pode eludir o mero compromiso. E penso en “Possible ou probable”, no futuro, nas novas vías para darlle renda suelta á cultura, ao talento. E penso, ogallá.

domingo, 25 de mayo de 2008

MAULLAR Y LEER

Se llama Feria y vivía en una caseta del Retiro madrileño, entre libros e historias. Así de desprevenida la captó el fotógrafo Luis Magán. Curiosa antítesis: gata de librería vs. ratón de biblioteca... Cuentan en Babelia que la adoptó un traductor. Su nuevo hogar también ha de oler a tinta y papel. Pero ni rastro de roedores...

-----------------------------------------------------------

MIAÑAR E LER
Chámase Feria e vivía nunha caseta do Retiro madrileño, entre libros e historias. Así de desprevida a captou o fotógrafo Luis Magán. Curiosa antítese: gata de libraría vs. rato de biblioteca... Contan en Babelia que a adoptou un tradutor. O seu novo fogar tamén ha de ulir a tinta e papel. Pero nen rastro de roedores...

domingo, 18 de mayo de 2008

UNA ARDILLA POR LAS RAMAS

Desde Homero, a Orwell o Kafka, dando un giro por los clásicos del Romanticismo o los padres del Manifiesto Surrealista, y pasando por la transmisión oral de la cultura... Así es Manuel Rivas; o mejor dicho, una ardilla por las ramas, como él mismo admitió, que es en lo que se convierte cuando, en plena ebullición de su materia gris, empieza a hilar ideas a partir de una pregunta previa y se remonta, como pude atestiguar, hasta los círculos concéntricos grabados a golpe de sílex en las rocas por los antiguos pobladores de nuestra tierra, hace miles de años. Sorprendente.

No es un elogio, sino lo contrario. Así como su habilidad para recitar poemas o para contar historias resulta admirable; así como sus relatos, sus artículos, sus versos y novelas son de un talento literario incuestionable; su oratoria no cautiva tanto como su escrita, si bien basta su presencia para dedicar un par de horas de nuestro tiempo a escucharle. Por qué no.

----------------------------------------------------

UN ESQUÍO POLAS PÓLAS
Desde Homero, a Orwell o Kafka, dando un xiro polos clásicos do Romanticismo ou os pais do Manifesto Surrealista, e pasando pola transmisión oral da cultura... Así é Manuel Rivas; ou mellor dito, un esquío polas pólas, como el mesmo admitiu, que é no que se convirte cando, en plena fervenza da súa materia gris, comeza a fiar ideas a partir dunha pregunta previa e se remonta, como puiden testemuñar, ata os círculos concéntricos gravados a golpe de sílex nas rochas polos antigos poboadores da nosa terra, hai milleiros de anos. Sorprendente.
Non é un eloxio, senón o contrario. Así como a súa habilidade para recitar poemas ou para contar historias resulta admirable; así como os seus relatos, os seus artigos, os seus versos e novelas son dun talento literario incuestionable; a súa oratoria non cativa tanto coma a súa escrita, se ben basta a súa presenza para adicar un par de horas do noso tempo a escoitalo. Por que non.