Son días para reflexionar en torno al ejercicio periodístico. Curioseo en el blog de Marcos San Luis, enfrascado en dudas existenciales: la paradoja de experimentar satisfacción profesional al informar de las desgracias ajenas. Y no me resisto a opinar...
Sea en el conflicto de los transportistas o en el de los armadores, sea cuando se padeció la marea negra del Prestige, los incendios de hace dos veranos, o las riadas posteriores... el acontecer diario es una montaña rusa en la que viajamos, con riesgos como el incidente del reportero de TVE en pleno directo (cuyas imágenes ya circulan por la red), pero también de vez en cuando con alguna que otra recompensa gratificante: tan solo por la satisfacción del trabajo cumplido, ya vale la pena, siempre que ese ejercicio se haga con libertad; si por encima se contribuye a visibilizar una situación injusta o a favorecer la solución de algún problema, mucho mejor. Somos ‘héroes’ o villanos, según para quien. Incluso dentro del propio gremio.
--------------------------------------------------------------
DE XORNALISTAS E OUTRAS HISTORIAS (II)
Son días para reflexionar en torno ao exercicio xornalístico. Curioseo no blog de Marcos San Luis, enfrascado en dudas existenciais: o paradoxo de experimentar satisfacción profesional ao informar das desgracias alleas. E non me resisto a opinar...
Sexa no conflicto dos transportistas ou no dos armadores, sexa cando se padeceu a marea negra do Prestige, os lumes de hai dous veráns, ou as riadas posteriores... o acontecer diario é unha montaña rusa na que viaxamos, con riscos coma o incidente do reporteiro en pleno directo (cuxas imaxes xa circulan pola rede), mais tamén de cando en vez con algunha que outra recompensa gratificante: tan só pola satisfacción do traballo cumprido, xa paga a pena, sempre que ese exercicio se faga con liberdade; se por riba se contribúe a visibilizar unha situación inxusta ou a favorecer a solución dalgún problema, canto mellor. Somos ‘heroes’ ou villanos, segundo para quen. Mesmo dentro do propio gremio.
Mostrando entradas con la etiqueta Comunicación. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Comunicación. Mostrar todas las entradas
viernes, 20 de junio de 2008
DE PERIODISTAS Y OTRAS HISTORIAS (II)
jueves, 19 de junio de 2008
DE PERIODISTAS Y OTRAS HISTORIAS
------------------------------------------------------------
DE XORNALISTAS E OUTRAS HISTORIAS
Había moita xente, certamente, gran poder de convocatoria o desta Administración. A fotografía institucional dende logo é moito máis impoñente que estoutra de colleita propia: tomada a outra cun gran angular, o mar de cabezas é dunha extensión considerable; no centro, a figura mesiánica do Administrador, ante o perfil dos muros dun castelo. Gran posta en escena para un auditorio formado nun 99,9% por persoal feminino. Confeso que é delicado; todo un desafío de diplomacia escrita o que vén por diante. Pero é que foron máis de 3000 mulleres participando en cursos do más peregrino -tai chi, arte floral, bisutería con abalorios ¿?¿?- e dende logo unha comparsa lucindo atuendo vacuno, con cornos de cartulina e movendo o esquelete ao ritmo dunha música machacona, non é o mellor exemplo da formación e do desenvolvemento persoal. Si, cando menos, da desinhibición e da antítese ao sentido do ridículo.
miércoles, 21 de mayo de 2008
AUTOCENSURA

Voy a buscar en el diccionario el significado de la palabra frustración. Tengo mucho respeto por esos libracos. Aún me siguen sacando de algún apuro. Veamos: privar a alguien de lo que esperaba; malograr un intento; dejar sin efecto un propósito contra la intención de quien procura realizarlo. Vaya, no dice nada sobre la sensación que deja la frustración en el cuerpo de su víctima. Es lo que tienen los diccionarios: no se meten en camisas de once varas, se limitan a definir y problema de cada cual la emoción que le quiera imprimir a la palabra en cuestión...
La autocensura. Qué poco nos gusta ese concepto. Y menos aún si va unido al de frustración. El segundo es consecuencia del primero. Causa-efecto. Sobre las múltiples maneras de ejercerla, corramos un tupido velo. No por ignorarlas, sino por no abrir una brecha que disiparía esta reflexión por otros derroteros. Vayamos a su origen: la falta de audacia, de transparencia, de conciencia crítica, el conformismo, el qué dirán, la propia imagen, la vergüenza, el seguidismo... para qué seguir. Solo sé que me deja desazón, que reivindico el derecho a equivocarme, que rechazo la autocensura como método para poner el vendaje antes de la herida, que me tienta querer olvidar y mirar para otro lado. Pero ahí está, para amordazarme, para borrar mis palabras y sustituirlas por otras más amables, para recordarme que donde hay patrón no manda marinero, para reconducirme por el camino de lo políticamente correcto, para ahogar mi grito de rebeldía. Ahí está ella y aquí estoy yo.
---------------------------------------------------------------
AUTOCENSURA
Vou buscar no diccionario o significado da palabra frustración. Teño moito respecto por eses libracos. Aínda me seguen sacando de algún apuro. Vexamos: privar a alguén do que agardaba; malograr un intento; deixar sein efecto un propósito contra a intención de quen procura realizalo. Vaia, non di nada sobre a sensación que deixa a frustración no corpo da súa vítima. É o que teñen os diccionarios: non se meten en camisas de once varas, limítanse a definir e problema de cada cal a emoción que lle queira imprimir á palabra en cuestión...
A autocensura. Quu poco nos gusta ese concepto (plural maiestático, enténdase). E menos aínda se vai unido ao de frustración. O segundo é consecuencia do primeiro. Causa-efecto. Sobre as múltiples maneiras de exercela, corramos un tupido velo. Non por ignoralas, senón por non abrir unha fenda que disiparía esta reflexión por outros derroteiros. Vaiamos á súa orixe: a falta de audacia, de transparencia, de conciencia crítica, o conformismo, o que dirán, a propia imaxe, a vergoña, o seguidismo... para que seguir. Só sei que me deixa desazón, que reivindico o dereito a trabucarme, que rexeito a autocensura como método para poñer a vendaxe antes da ferida, que me tenta querer esquecer e mirar para outro lado. Pero aí está, para amordazarme, para borrar as miñas palabras e sustituilas por outras máis amables, para lembrarme que onde hai patrón non manda mariñeiro, para reconducirme polo camiño do politicamente correcto, para afogar o meu berro de rebeldía. Aí está ela e aquí estou eu.
La autocensura. Qué poco nos gusta ese concepto. Y menos aún si va unido al de frustración. El segundo es consecuencia del primero. Causa-efecto. Sobre las múltiples maneras de ejercerla, corramos un tupido velo. No por ignorarlas, sino por no abrir una brecha que disiparía esta reflexión por otros derroteros. Vayamos a su origen: la falta de audacia, de transparencia, de conciencia crítica, el conformismo, el qué dirán, la propia imagen, la vergüenza, el seguidismo... para qué seguir. Solo sé que me deja desazón, que reivindico el derecho a equivocarme, que rechazo la autocensura como método para poner el vendaje antes de la herida, que me tienta querer olvidar y mirar para otro lado. Pero ahí está, para amordazarme, para borrar mis palabras y sustituirlas por otras más amables, para recordarme que donde hay patrón no manda marinero, para reconducirme por el camino de lo políticamente correcto, para ahogar mi grito de rebeldía. Ahí está ella y aquí estoy yo.
---------------------------------------------------------------
AUTOCENSURA
Vou buscar no diccionario o significado da palabra frustración. Teño moito respecto por eses libracos. Aínda me seguen sacando de algún apuro. Vexamos: privar a alguén do que agardaba; malograr un intento; deixar sein efecto un propósito contra a intención de quen procura realizalo. Vaia, non di nada sobre a sensación que deixa a frustración no corpo da súa vítima. É o que teñen os diccionarios: non se meten en camisas de once varas, limítanse a definir e problema de cada cal a emoción que lle queira imprimir á palabra en cuestión...
A autocensura. Quu poco nos gusta ese concepto (plural maiestático, enténdase). E menos aínda se vai unido ao de frustración. O segundo é consecuencia do primeiro. Causa-efecto. Sobre as múltiples maneiras de exercela, corramos un tupido velo. Non por ignoralas, senón por non abrir unha fenda que disiparía esta reflexión por outros derroteiros. Vaiamos á súa orixe: a falta de audacia, de transparencia, de conciencia crítica, o conformismo, o que dirán, a propia imaxe, a vergoña, o seguidismo... para que seguir. Só sei que me deixa desazón, que reivindico o dereito a trabucarme, que rexeito a autocensura como método para poñer a vendaxe antes da ferida, que me tenta querer esquecer e mirar para outro lado. Pero aí está, para amordazarme, para borrar as miñas palabras e sustituilas por outras máis amables, para lembrarme que onde hai patrón non manda mariñeiro, para reconducirme polo camiño do politicamente correcto, para afogar o meu berro de rebeldía. Aí está ela e aquí estou eu.
jueves, 15 de mayo de 2008
GREMIO PLUMILLA

Jueves. El Cultural. Costumbres... Leo en el editorial una reflexión de Ansón sobre los periódicos reconvertidos en “bazar de suculentas promociones”. Y tiene hasta razón (sin ánimo de hacer una rima fácil). Si no son cupones para un juego de moldes de repostería, son puntos canjeables por cubiertos, medallas, abanicos... cuando no boletos para sorteos de coches, ordenadores o videocámaras, en los casos más generosos. Y un largo etcétera de casos, cada cual más peregrino.
El auge de la prensa digital frente a la impresa, el fenómeno de los diarios gratuitos... comentarios más o menos acertados frente a otros más o menos prescindibles o discutibles sobre la audiencia de su periódico afín... Y sin que sirva de precedente, un deseo final que comparto y del que dejo constancia, para que el ciberespacio lo transporte hasta buen puerto: “... es necesario vender periodismo, hacer periodismo, pegar la nariz al suelo y rastrear como los sabuesos las noticias que el ciudadano quiere leer”. Pero eso será motivo de auto-debate en otro capítulo.
El auge de la prensa digital frente a la impresa, el fenómeno de los diarios gratuitos... comentarios más o menos acertados frente a otros más o menos prescindibles o discutibles sobre la audiencia de su periódico afín... Y sin que sirva de precedente, un deseo final que comparto y del que dejo constancia, para que el ciberespacio lo transporte hasta buen puerto: “... es necesario vender periodismo, hacer periodismo, pegar la nariz al suelo y rastrear como los sabuesos las noticias que el ciudadano quiere leer”. Pero eso será motivo de auto-debate en otro capítulo.
---------------------------------------------------------------
GREMIO PLUMILLA
Xoves. El Cultural. Costumes... Leo no editorial unha reflexión de Ansón sobre os xornais reconvertidos en “bazar de suculentas promocións”. E ten ata razón (sen ánimo de facer unha rima fácil). Se non son cupóns para un xogo de moldes de repostería, son puntos canxeables por cubertos, medallas, abanicos... cando non boletos para sorteos de coches, ordenadores ou videocámaras, nos casos máis xenerosos. E un longo etcétera de casos, cada cal máis peregrino. O auge da prensa dixital fronte á impresa, o fenómeno dos diarios de balde... comentarios máis ou menos acertados fronte a outros máis ou menos prescindibles ou discutibles sobre a audiencia do seu xornal afín... E sen que sirva de precedente, un desexo final que comparto e do que deixo constancia, para que o ciberespacio o transporte ata bo porto: “... é preciso vender xornalismo, facer xornalismo, pegar o nariz ao chan e rastrexar coma os sabuesos as noticias que o cidadán quere ler”. Pero iso será motivo de auto-debate noutro capítulo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)