Mostrando entradas con la etiqueta Paisaje. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Paisaje. Mostrar todas las entradas

jueves, 5 de junio de 2008

LOS TEJADOS DE MADRID




La gran ciudad me recibe vestida de gris. Vuelvo a experimentar cierta vorágine, a perderme -en el sentido literal de la palabra- por sus laberintos subterráneos; intento no sucumbir a su ritmo endiablado, guardar en mi retina nuevas impresiones sobre el paisaje y el paisanaje. Y me pregunto cómo le va la vida a ese currante que aguarda el próximo tren, al tiempo que araña con fruición los restos de pintura que quedaron en sus manos después de una larga jornada, brocha gorda en ristre. Y qué habrá sido de aquella chavala que vivía -nunca mejor dicho- a pie de calle, en plena cuesta de Atocha. Dicen que hay muchos mundos, pero todos están en este. Y mientras trato de conciliar el sueño, las sirenas enloquecen ahí fuera, en el silencio frío de la noche madrileña.

----------------------------------------------------

OS TELLADOS DE MADRID
A gran cidade recébeme vestida de gris. Volvo experimentar certa voráxine, perderme -no sentido literal da palabra- polos seus laberintos subterráneos; intento non sucumbir ao seu ritmo endiablado, gardar na retina novas impresións sobre a paisaxe e a paisanaxe. E pregúntome como lle vai a vida a currante que agarda o próximo tren, ao tempo que rabuña con fruición os restos de pintura que lle quedaron nas mans logo dunha longa xornada, brocha gorda en ristre. E que tería sido daquela moza que vivía -nunca mellor dicho- a pé de rúa, en plena costa de Atocha. Din que hai moitos mundos, pero todos están neste. Y mentres trato de conciliar o sono, as sereas entolecen aí fóra, no silenzo frío da noite madrileña.

domingo, 1 de junio de 2008

DOS AÑOS DESDE EL INFIERNO

Agosto de 2006: arde el monte, el cielo se tiñe de rojo. Humo y fuego. Entre la impunidad de unos y la desesperación de otros, el paisaje atlántico se vuelve una sombra inerte, carbonizada y pedregosa.
Ponte Caldelas, un año después. Un puñado de entusiastas deciden revitalizar lo que las llamas habían arrasado y reinventar la palabra bosque, ya no solo como pulmón, sino como verdadero corazón de una comunidad, con dimensión social, ecológica y económica. Consolidar el suelo, crear bandas de protección en los regatos, reforestar con especies autóctonas y dejar que la naturaleza -en su milenaria sabiduría- siga su curso, fueron los primeros pasos.
Junio de 2008: visito el regato das Vidundas, los montes de Chaín y Pazos con Alberto Lema, Jesús de la Fuente, David Brown y parte de esos entusiastas. El camino hasta el alto da Penerada nos muestra lo que la mano cruel del hombre convirtió en un “bosque gharabullista”. Pero entre esa masa de tizones esqueléticos brota más vida, un futuro verde y esperanzador para este país, cargado de conciencia ambiental.
Diversificado y multifuncional. Así deberán ser todos nuestros montes para afrontar la amenaza del fuego. Espacios para el ocio, la cultura y el deporte, despensa de frutos y caza, negocios viables para sus habitantes.
Me despido de Ponte Caldelas con oxígeno renovado, con la cabeza llena de información, con el cuaderno salpicado de hojas y flores prensadas, los sentidos inundados de los colores de la naturaleza renacida como ave fénix, dulces aromas primaverales, el canto del agua y recuerdos de la infancia a orillas del río Verdugo. Aquella trucha que se escapó de mi sedal y de la que sólo vi su enorme silueta, aún está presente en mi memoria.

--------------------------------------------------------------

DOUS ANOS LOGO DO INFERNO
Agosto de 2006: arde o monte, o ceo tínxese de vermello. Fume e lume. Entre a impunidade duns e a desesperación doutros, a paisaxe atlántica vólvese unha sombra inerte, carbonizada e pedregosa.
Ponte Caldelas, un ano despois. Un puñado de entusiastas deciden revitalizar o que as chamas arrasaran e reinventar a palabra bosque, xa non só como pulmón, senón como verdadeiro corazón dunha comunidade, con dimensión social, ecolóxica e económica. Consolidar o chan, crear bandas de protección nos regatos, reforestar con especies autóctonas e deixar que a natureza –na súa milenaria sabedoría- siga o seu curso, foron os primeiros pasos.
Xuño de 2008: visito o regato das Vidundas, os montes de Chaín e Pazos con Alberto Lema, Jesús de la Fuente, David Brown e parte deses entusiastas. O camiño ata o alto da Penerada amósanos o que a man cruel do home convertiu nun “bosque gharabullista”. Pero entre esa masa de tizóns esqueléticos brota máis vida, un futuro verde e esperanzador para este país, cargado de conciencia ambiental.
Diversificado e multifuncional. Así deberán ser todos os nosos montes para afrontar a ameaza do lume. Espazos para o lecer, a cultura e o deporte, despensa de froitos e caza, negocios viables para os seus habitantes.
Despídome de Ponte Caldelas con osíxeno renovado, coa cabeza chea de información, co caderno salpicado de follas e flores prensadas, os sentidos inundados das cores da natureza renacida como ave fénix, doces aromas primaverais, o canto da auga e lembranzas da nenez na ribeira do río Verdugo. Aquela troita que escapou do meu sedal e da que só vin a súa enorme silueta, aínda está presente na miña memoria.

lunes, 26 de mayo de 2008

LLUVIA DE MAYO (II)





No hay palabras... solo el pícaro tintinear de la lluvia contra los cristales, el travieso chapoteo de botas en los charcos, el ágil vaivén de los paraguas.

---------------------------------------------------------------

CHUVIA DE MAIO (II)
Non hai palabras... só o pícaro tintinar da chuvia contra os cristais, a travesa chapuzadura das botas nos charcos, o áxil vaivén dos paraugas.

jueves, 22 de mayo de 2008

LLUVIA DE MAYO (I)

...A ritmo de Katrina y al mal tiempo, buena cara. La lluvia crea un caos sinfónico. Empapa mi tristeza, porque no hay día gris que se precie sin esa melancolía existencial que lo envuelve. Me piden que dibuje una sonrisa. Sonrío tras el cristal mojado. Y en mi imaginación, piso un charco. Cierro el paraguas. La lluvia arrecia y echo a correr al abrigo de los balcones... I’m walking on sunshine...

---------------------------------------------------------

CHUVIA DE MAIO (I)
...A ritmo de Katrina e ao mal tempo, boa cara. A chuvia crea un caos sinfónico. Empapa a miña tristeza, porque non hai día gris que se precie sen esa melancolía existencial que o envolve todo. Pídenme que debuxe un sorriso. Sorrío tralo cristal mollado. E no meu maxín, piso un charco. Pecho o paraugas. A auga arroia e boto a correr ao abeiro dos balcóns... I’m walking on sunshine...

miércoles, 14 de mayo de 2008

VILLA PITUCA

Hay quienes somos como plantas itinerantes: nacimos en un suelo, con unas raíces más o menos profundas. Las mías se arraigaron entre pinos y robles, viñedos y frutales, piedras centenarias. Y la emoción que siento por la tierra de mis antepasados es comparable al aprecio que tengo por el aire que respiro. Esas cepas retorcidas por el peso de los años. Esa brisa fresca por la mañana. Ese milano que sobrevuela la ladera del monte. Las circunstancias nos desplazan por el mundo, pero en Villa Pituca está el destino final de mis pasos: cuando quiero ser libre, cuando quiero ser niña, cuando quiero ser agua, retama, meiga...

---------------------------------------------------------------

VILLA PITUCA
Hai quen somos como prantas itinerantes: nacemos nun chan, cunhas raíces máis ou menos fondas. As miñas arraigaron entre piñeiros e carballos, viñedos e froiteiras, pedras centenarias. E a emoción que sinto pola terra dos meus antergos é comparable ao aprecio que lle teño ao ar que respiro. Esas cepas retorcidas polo peso dos anos. Esa brisa fresa pola mañanciña. Ese miñato que sobrevoa a saia do monte. As circunstancias fannos desprazar polo mundo, pero en Villa Pituca está o destino final dos meus pasos: cando quero ser libre, cando quero ser cativa, cando quero ser auga, xesta, meiga...