lunes, 7 de julio de 2008

NUESTRO WIMBLEDON DE CADA DÍA

¿Quién no ha tenido un día extenuante? ¿De acabar tirado panza arriba al estilo Rafa Nadal? ¿Que la hierba de Wimbledon nos queda a desmano? La sustituimos en su defecto por la alfombra del recibidor, la superficie baldosada que tengamos más cerca o el socorrido sofá de trote. Un lunes es un lunes...

No haremos la clase de Historia que ha hecho el jovenzuelo, cuya cuenta corriente de 17 millones de euros no alcanzaríamos buena parte de los demás mortales ni viviendo tres vidas seguidas. Nadie -como Manolo Santana hace 42 años en el All England Club- habría esperado a que levantemos el trofeo de campeón. Nadie -ni Rod Laver ni Bjorn Borg- habría esperado ni mucho menos a que levantemos ese trofeo después de haber ganado el mismo año en Roland Garros.

No haremos la clase de locuras que nos movilizó en masa cuando la Selección logró la Eurocopa. Total, qué son cinco horas frente a 90 (y pocos) minutos. Total, qué son nuestras ocho horas de jornada laboral. ¿Quién dijo ocho?

--------------------------------------------------------------

O NOSO WIMBLEDON DE CADA DÍA
Quen non tivo un día extenuante? De rematar tirado co bandullo cara arriba ao estilo Rafa Nadal? Que a herba de Wimbledon nos queda a desmán? Substituímola no seu defecto pola alfombra do recibidor, a superficie baldosada que teñamos máis preto ou o socorrido sofá de trote. Un luns é un luns...
Non faremos a clase de Historia que fixo o rapazolo, cunha conta corrente de 17 millóns de euros que non alcanzariamos boa parte dos demais mortais nen vivindo tres vidas seguidas. Ninguén -como Manolo Santana hai 42 anos no All England Club- tería agardado a que levantemos o trofeo de campeón. Ninguén -nen Rod Laver nen Bjorn Borg- tería agardado nen moito menos a que levantemos ese trofeo logo de ter gañado o mesmo ano en Roland Garros.
Non faremos a clase de tolerías que nos movilizaron en masa cando a Selección logrou a Eurocopa. Total, que son cinco horas fronte a 90 (e poucos) minutos. Total, que son as nosas oito horas de xornada laboral. Quen dixo oito?

martes, 1 de julio de 2008

UNA DE FÚTBOL

Dicen que no se habla de otra cosa. Doy fe de que hay multitud de temas de conversación estos días ajenos al fútbol, aunque resulta difícil abstraerse a la pasión colectiva que ha despertado la selección tras su ¿inesperado? ¡anhelado! triunfo en la Eurocopa. Uno está en su perfecto derecho de impermeabilizarse ante esta marea pasajera de cánticos, celebraciones y banderas al viento. Pero tampoco se va a resquebrajar la escala de valores de nadie por dejarse contagiar por esa emoción, efímera y trivial, por el nulo efecto que causa sobre la vida del común de los mortales que habitamos a este lado del mapa.

-No te perderías el partido...
-Sólo pude soportar el tiempo de descuento.
-No tendrías uñas suficientes para los 90 minutos previos, pero es la parte más deseada, justo cuando el árbitro pita el final y llega la alegría que se llevaba esperando durante 44 años.
-Cuántas tallas habréis engordado los forofos...
-Daba muy buena impresión esta selección y el contraste con el entrenador más viejo de la Eurocopa hacía presagiar algo bueno.
-Tanta gente esperando que España diera la campanada, como para fallar.
-Siempre se decía que España lo único que hacía era animar las competiciones pero que nunca daría el salto definitivo, pues ya tocaba callar bocas.
-Lo de aficionado habría que ponerlo entonces en negrita, cursiva y subrayado
-Uno entre 46 millones de españolitos, y hay más cosas además del fútbol, pero al menos... ¡¡¡Pudimossss!!! Y mientras más de uno se olvida de la desaceleración. Pero bueno, mujer, ¿no te cansas de hablar de fútbol?
-¿?

---------------------------------------------------------------

UNHA DE FÚTBOL
Din que no se fala doutra cousa. Dou fe de que hai multitude de temas de conversación estes días alleos ao fútbol, aínda que resulta difícil abstraerse á paixón colectiva que espertou a selección tralo seu ¿inesperado? ¡anhelado! trunfo na Eurocopa. Un está no seu perfecto dereito de impermeabilizarse ante esta marea pasaxeira de cánticos, celebracións e banderas ao vento. Pero tampouco se vai crebar a escala de valores de ninguén por deixarse contaxiar por esa emoción, efímera e trivial, polo nulo efecto que causa sobre a vida do común dos mortais que habitamos a este lado do mapa.

-Non perderías o partido...
-Só puiden soportar o tempo de desconto.
-Non terías unllas abondo para os 90 minutos previos, pero é a parte máis desexada, xusto cando o árbitro pita o final e chega a ledicia que se levaba agardando durante 44 anos.
-Cantas tallas teredes engordado os forofos...
-Tiña moi boa impresión esta selección e o contraste co entrenador máis vello da Eurocopa facía presaxiar algo bo.
-Tanta xente agardando que España dera a campanada, como para fallar.
-Sempre se dicía que España o único que facía era animar as competicións pero que nunca daría o salto definitivo, pois xa tocaba calar bocas.
-O de siareiro entón habería que poñelo en negriña, cursiva e subraiado
-Un entre 46 millóns de españolitos, e hai máis cousas ademais do fútbol, pero polo menos... ¡¡¡Puidemosss!!! E mentres, máis dun esquece a desaceleración. Pero muller, non cansas de falar de fútbol?
-¿?

viernes, 27 de junio de 2008

SOLEDADES Y 'SAUDADES'


El viento de la Alcarria me sugiere una canción para despedir la semana. Lánguida y enérgica a la vez. Como una puesta de sol después de un día duro: mañana más y mejor, parece decir. Porque aparentemente dice cosas sin sentido, sin concordancia, palabras inconexas; pero no, en el fondo el mensaje es otro: mañana más y mejor, sin duda...

Now I'm disconnected. But the world is not so far.

Here we are. Now I'm lost and senseless.

And the world is torn apart.

(Ill Niño)
----------------------------------

SOEDADES E SAUDADES
O vento da Alcarria suxíreme unha canción para despedir a semana. Lánguida e enérxica á vez. Como un solpor logo dun día duro: mañá máis e mejor, parece dicir. Porque aparentemente di cousas sen sentido, sen concordancia, palabras inconexas; pero non, no fondo a mensaxe é estoutra: mañá máis e mellor, sen dúbida...

Now I'm disconnected.
But the world is not so far.

Here we are. Now I'm lost and senseless.

And the world is torn apart.

(Ill Niño)

viernes, 20 de junio de 2008

DE PERIODISTAS Y OTRAS HISTORIAS (II)

Son días para reflexionar en torno al ejercicio periodístico. Curioseo en el blog de Marcos San Luis, enfrascado en dudas existenciales: la paradoja de experimentar satisfacción profesional al informar de las desgracias ajenas. Y no me resisto a opinar...
Sea en el conflicto de los transportistas o en el de los armadores, sea cuando se padeció la marea negra del Prestige, los incendios de hace dos veranos, o las riadas posteriores... el acontecer diario es una montaña rusa en la que viajamos, con riesgos como el incidente del reportero de TVE en pleno directo (cuyas imágenes ya circulan por la red), pero también de vez en cuando con alguna que otra recompensa gratificante: tan solo por la satisfacción del trabajo cumplido, ya vale la pena, siempre que ese ejercicio se haga con libertad; si por encima se contribuye a visibilizar una situación injusta o a favorecer la solución de algún problema, mucho mejor. Somos ‘héroes’ o villanos, según para quien. Incluso dentro del propio gremio.

--------------------------------------------------------------

DE XORNALISTAS E OUTRAS HISTORIAS (II)
Son días para reflexionar en torno ao exercicio xornalístico. Curioseo no blog de Marcos San Luis, enfrascado en dudas existenciais: o paradoxo de experimentar satisfacción profesional ao informar das desgracias alleas. E non me resisto a opinar...
Sexa no conflicto dos transportistas ou no dos armadores, sexa cando se padeceu a marea negra do Prestige, os lumes de hai dous veráns, ou as riadas posteriores... o acontecer diario é unha montaña rusa na que viaxamos, con riscos coma o incidente do reporteiro en pleno directo (cuxas imaxes xa circulan pola rede), mais tamén de cando en vez con algunha que outra recompensa gratificante: tan só pola satisfacción do traballo cumprido, xa paga a pena, sempre que ese exercicio se faga con liberdade; se por riba se contribúe a visibilizar unha situación inxusta ou a favorecer a solución dalgún problema, canto mellor. Somos ‘heroes’ ou villanos, segundo para quen. Mesmo dentro do propio gremio.

jueves, 19 de junio de 2008

DE PERIODISTAS Y OTRAS HISTORIAS

Había mucha gente, ciertamente, gran poder de convocatoria el de esta Administración. La fotografía institucional desde luego es mucho más imponente que esta otra de cosecha propia: tomada la otra con un gran angular, el mar de cabezas es de una extensión considerable; en el centro, la figura mesiánica del Administrador, ante el perfil de los muros de un castillo. Gran puesta en escena para un auditorio formado en un 99,9% por personal femenino. Confieso que es delicado; todo un desafío de diplomacia escrita lo que viene por delante. Pero es que fueron más de 3000 mujeres participando en cursos de lo más peregrino -tai chi, arte floral, bisutería con abalorios ¿?¿?- y desde luego una comparsa luciendo atuendo vacuno, con cuernos de cartulina y moviendo el esqueleto al ritmo de una música machacona, no es el mejor ejemplo de la formación y el desarrollo personal. Sí al menos de la desinhibición y la antítesis al sentido del ridículo.

------------------------------------------------------------

DE XORNALISTAS E OUTRAS HISTORIAS
Había moita xente, certamente, gran poder de convocatoria o desta Administración. A fotografía institucional dende logo é moito máis impoñente que estoutra de colleita propia: tomada a outra cun gran angular, o mar de cabezas é dunha extensión considerable; no centro, a figura mesiánica do Administrador, ante o perfil dos muros dun castelo. Gran posta en escena para un auditorio formado nun 99,9% por persoal feminino. Confeso que é delicado; todo un desafío de diplomacia escrita o que vén por diante. Pero é que foron máis de 3000 mulleres participando en cursos do más peregrino -tai chi, arte floral, bisutería con abalorios ¿?¿?- e dende logo unha comparsa lucindo atuendo vacuno, con cornos de cartulina e movendo o esquelete ao ritmo dunha música machacona, non é o mellor exemplo da formación e do desenvolvemento persoal. Si, cando menos, da desinhibición e da antítese ao sentido do ridículo.

lunes, 16 de junio de 2008

OTRO FUTURO PARA LA RÍA

Un paso tras otro, recorremos un año más la distancia que nos separa hasta la fábrica de Ence. Entre la obligación y la devoción, me hago partícipe de un sentimiento colectivo: otro mañana para la ría. Las banderas eclipsan la vista de las chimeneas pidiendo el cierre del complejo antes de 2018. Para entonces vencería la concesión de los terrenos de dominio público marítimo-terrestre que la factoría lleva ocupando desde los años 60. La geografía de la marisma de Lourizán dista mucho de su aspecto original hace más de medio siglo: uno de los bancos marisqueros más fructíferos por su extensión y la calidad de sus aguas, en la desembocadura del río Lérez, cedió buena parte de su terreno para la elaboración de pasta de papel. Producción industrial y producción artesanal “conviven” en una especie de paradoja.
Palabras como ‘traslado’ o ‘reubicación’ son meros eufemismos que distorsionan un problema mucho más complejo, cuyas raíces se hunden en lo más profundo de la clase política y de cuyas ramas prende el reflejo de nuestra propia idiosincrasia: un querer y no poder, o un poder y no querer. Que Ence complete su ciclo productivo y que la riqueza que genere sirva de revulsivo para el precario tejido empresarial de esta Galicia verdeazulada es papel mojado mientras no se aborde con decisión y seriedad, a todos los niveles de implicación, un plan de viabilidad que suponga un futuro alternativo para la ría de Pontevedra.

---------------------------------------------------------

OUTRO FUTURO PARA A RÍA
Un paso tras outro, percorremos un ano máis a distancia que nos separa ata a fábrica de Ence. Entre a obrigación e a devoción, fágome partícipe dun sentimento colectivo: outro mañá para a ría. As bandeiras eclipsan a vista das chemineas pedindo o peche do complexo antes do 2018. Para daquela vencería a concesión dos terreos de dominio público marítimo-terrestre que a factoría leva ocupando dende os anos 60. A xeografía da marisma de Lourizán dista moito do seu aspecto orixinal hai máis de medio século: un dos bancos marisqueiros máis froitíferos pola súa extensión e pola calidade das súas augas, na desembocadura do río Lérez, cedeu boa parte do seu terreo para a elaboración de pasta de papel. Produción industrial e producción artesanal “conviven” nunha especie de paradoxo.
Palabras como ‘traslado’ ou ‘reubicación’ son meros eufemismos que distorsionan un problema moito máis complexo, cunhas raíces que chegan ata o máis fondo da clase política e cunhas pólas das que prende a nosa propia idiosincrasia: un querer e non poder, ou un poder e non querer. Que Ence complete o seu ciclo produtivo e que a riqueza que xenere sirva de revulsivo para o precario tecido empresarial desta Galicia verdeazulada é papel mollado mentres non se aborde con decisión e seriedade, a todos os niveles da súa implicación, un plan de viabilidade que supoña un futuro alternativo para a ría de Pontevedra.

miércoles, 11 de junio de 2008

NUEVAS LECTURAS

Regreso con un resfriado a cuestas y la maleta cargada de nuevas lecturas: versos y colores mexicanos, cuentos locos para momentos caóticos, letras parisinas de brillo plateado y música de juguete que he encontrado en las librerías del centro.
Entre los puestos del Retiro he buscado sin éxito unos libros de poesía argentinos, hechos a mano, con su camisa de cartón, su broche de metal y su cinta de hilo. Unos especimenes rústicos y originales que descubrí el año pasado; lástima no haberlos encontrado esta vez. A cambio, me entretengo en los cajones de cómic y añado a mi bolsa un ejemplar del mítico Capitán América.
De mi largo paseo por el pasillo de casetas instaladas como piezas de ajedrez era mi intención traer tres novelas de Páginas de Espuma, Lengua de Trapo y Trama. Pero los caminos de los libros son inescrutables. Los he extraviado. Si por casualidad das con ellos en algún lugar de la capital, hazles saber que su lectora les espera con los brazos abiertos. Si a mayor fortuna te cruzas con una recopilación de fotografías de la agencia Efe que hace poco había adquirido y que también dejé olvidada en un punto desconocido de la gran ciudad, dale el mismo recado. Si para rizar el rizo tropiezas con alguna de mis neuronas traviesas, dile de mi parte que ya está bien de consentir que vaya dejando mis pertenencias a la buena de Dios...
PD. Recibo desde la esquina sureste un precioso libro dedicado, de versos lluviosos y divertidos, empapado de colores y rebosante de frescura. Gracias Pedro, y feliz singladura por los mares de papel.

--------------------------------------------------------------

NOVAS LECTURAS
Volto cun arrefriado ás costas e a maleta chea de novas lecturas: versos e cores mexicanos, contos tolos para momentos caóticos, letras parisinas de brillo prateado e música de xoguete que atopei nas librarías do centro. Entre os postos do Retiro que percorrín de punta a chicote busquei sen éxito uns libros de poesía arxentinos, feitos a man, coa súa camisa de cartón, o seu broche de metal e a súa cinta de fío. Uns especimenes rústicos e orixinales que descubrín o ano pasado; mágoa non telos atopado desta volta. A cambio, entretéñome nos andeis de cómic e engado á miña bolsa un exemplar do mítico Capitán América.
Do meu longo paseo polo corredor de casetas instaladas como pezas de xadrez era a miña intención traer tres novelas de Páginas de Espuma, Lengua de Trapo e Trama. Pero os camiños dos libros son inescrutables. Extravieinos. Se por casualidade das con eles nalgún lugar da capital, failles saber que a súa lectora agárdaos cos brazos abertos. Se a maior fortuna te cruzas cunha recompilación de fotografías da axencia Efe que merquei hai pouco e que tamén deixei esquecida nun punto descoñecido da gran cidade, dálle o mesmo recado. Se para rizar o rizo tropezas con algunha das miñas neuronas travesas, dille da miña parte que xa está ben de consentir que vaia deixando as miñas pertenzas á boa de Deus...
PD. Recibo dende o recuncho sureste un precioso libro adicado, de versos chuviosos e divertidos, empapado de cores e rebosante de frescura. Grazas Pedro, e feliz singradura polos mares de papel.